دندان عقل

دندان عقل

دندان های عقل که با نام آسیای سوم نیز شناخته می شوند،  سومین و آخرین دسته از دندان های آسیا هستند که معمولا بین سنین ۱۷ تا ۲۱ سالگی نمایان می شوند. از آنجایی که این دندان ها در سن بلوغ ظاهر می گردند، دندان عقل نامیده می شوند. اغلب افراد دارای ۴ دندان عقل می باشند که دو عدد آن در ردیف بالا و دو عدد در ردیف پایین قرار گرفته است.

زمانی که دندان های عقل سالم و به صورت کامل از لثه خارج شده و به طور صحیح قرار بگیرند، می توانند در عمل جویدن به فرد کمک کنند اما در بیشتر موارد این دندان ها به صورت نادرست قرار گرفته و بهتر است کشیده شوند. گاهی به دلایلی از جمله دلایل ارثی، بیماری‌های دوران کودکی (مانند کم خونی یا راشیتیسم) عدم هماهنگی رشد استخوان فک با اندازه دندان‌ها و … این دندان‌ها در داخل فک نهفته می‌مانند. همچنین ممکن است قسمتی از تاج آن‌ها به طور ناقص در دهان ظاهر‌شودکه در این صورت به آن دندان عقل نیمه نهفته گفته می‌شود.  در این اینگونه موارد، دندان عقل موجب درد و آسیب به دندان های دیگر می شود.

اگر دندان عقل، به خصوص دندان عقل در فک پایین به صورت ناقص از لثه خارج گردد، بافت نرم قرار گرفته روی آن مانند لثه، دچار التهاب و عفونت می شود. این وضعیت پری­کرونایتیس نام دارد. تجمع باکتری ها و ذرات غذایی زیر لثه دلیل اصلی عارضه پری­کرونایتیس می باشد. بسته به شدت این عارضه، بیشتر موارد با استفاده از دهان شویه های تخصصی مانند دهان شویه هالیتا وی وان و روش های  پاکسازی و در نهایت استفاده از آنتی بیوتیک قابل درمان است. در برخی موارد به اقدامات تخصصی توسط دندان پزشک نیاز می باشد.

به طور معمول در صورت مشاهده تغییراتی در محدوده دندان عقل از جمله درد، عفونت، کیست، تومور، صدمه به دندان مجاور ، بیماری لثه و پوسیدگی دندانی و… دندان عقل باید کشیده شود. موکول نمودن درآوردن دندانهای عقل به سنین سالمندی ممکن است مشکلات ذیل را به همراه داشته باشد:

  • با افزایش سن ریشه‌ها قطورتر شده و ممکن است کشیدن دندان را سخت تر کند.
  • التیام ضعیف تر بعد از کشیدن دندان
  • پوسیدگی دندانهای مجاور
  • احتمال فک جوش شدن دندان
  • احتمال شکسته شدن استخوان در افراد پیر در حین جراحی و درآوردن دندان
  • کاهش تحمل بیمار به دلیل شرایط سنی و درمانهای پزشکی از قبیل مصرف داروهای قلبی ، ریوی و …